حمد و سپاس بهشتيان

در روز قيامت تقوا پيشگان را به سوى بهشت برند. هنگامى كه به بهشت رسند درهاى بهشت گشوده شود و مأموران بهشت به آنان سلام و خوش آمد گويند. آنان به نشانه سپاس خداوند گويند: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقنا وَعْدَهُ وَأَوْرَثَنا الأَرْضَ نَتَبَوَّءُ مِنَ الجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ العامِلِينَ؛ سپاس خدايى راست كه وعده اش را بر ما راست گرداند، و زمين را به ما ارث داد، هر جاى بهشت خواهيم مأوا كنيم، چه خوب است پاداش نيكو كرداران. و چون بهشت و نعمتهاى فراوانى را كه خداوند به آنان ارزانى داشته نظاره كنند گويند: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدينا لِهذا وَما كُنَّا لِنَهْتَدِىَ لَوْلا أَنْ هَدينَا اللَّهُ؛ تمام سپاس ويژه خدايى است كه ما را به اين جا هدايت فرمود، و اگر خداوند هدايت نمى كرد ما به آن راه نمى يافتيم. اهل بهشت كه ايمان راستين و عمل شايسته را در اين جهان فراهم آورده اند و در بهشت از نعمت هاى الهى بهره مندند ورد زبانشان اين است: سُبحانَك اللّهُمَّ؛ پروردگارا تو منزهى از هر عيب. آنان به يكديگر تحيت و سلام گويند. باز هم آخرين سخنشان اين است: الحَمْدُ للَّهِ رَبِّ العالَمينَ؛ تمام حمد مخصوص خدايى است كه پروردگار جهان ها و عوالم هستى است. 

 

Zugriffe: 1919