(( فمن حاجک فیه من بعد ما جاءک من العلم فقل تعالوا ندع ابنائنا و ابنائکم و نسائنا و نسائکم و انفسنا و انفسکم ثم نبتهل فنجعل لعنت الله على الکاذبین )) (۸۱)
یعنى : (هر کس که درباره عیسى با تو محاجه کند، بعد از آنکه جریان او را دانسته اى ، بگو: بیایید بخوانیم پسران ما را و پسران شما را، زنان ما را و زنان شما را، ما را و نفسهاى شما را، آنگاه به درگاه خدا ناله کنیم و لعنت خدا را از آن دروغگویان گردانیم ).
این آیه شریفه ، راجع به جریان (مباهله ) است که عده اى از نصاراى نجران ، به مدینه آمده و با رسول خدا - صلى الله علیه و آله - درباره عیسى - علیه السلام - به مجادله برخاستند. حضرت فرمود: عیسى بنده خدا بود. طعام مى خورد، آب مى آشامید، بول و غائط مى کرد. آنها گفتند: پدرش چه کسى بود؟ وحى آمد که از آنها بپرس درباره آدم چه مى گویند آیا بنده مخلوق نبود که مى خورد مى آشامید و حدث مى کرد و زن مى گرفت ؟ گفتند: آرى . فرمود: پس ‍ پدر حضرت آدم چه کسى بود؟ آنها در جواب عاجز ماندند اما درباره حضرت عیسى قانع نشدند.
حضرت به آنها فرمود: با من مباهله کنید اگر راستگو باشم عذاب بر شما نازل شود و اگر دروغگو باشم عذاب بر من نازل گردد. گفتند: با انصراف سخن گفتى لذا وعده مباهله گذاشتند.
قرار شد روز ۲۴ ذیحجه از سال دهم هجرت ، مباهله انجام شود. رسول خدا - صلى الله علیه و آله - با اطمینان به وعده خدا و با کمال آرامش ، به محل مباهله آمد على بن ابیطالب در پیش ، فاطمه زهرا در پشت سر و آن حضرت نیز در وسط، دست حسنین - علیهم السلام - را گرفته و حرکت مى کردند. سپس آن بزرگوار، دو زانو نشست و آماده مباهله گردید.
رئیس نصارا از دیدن آن منظره که چگونه رسول خدا- صلى الله علیه و آله - با آن اطمینان خاطر به محل آمده ، دانست که اگر آن حضرت ذره اى در حقانیت خویش و در وعده خدا شک داشت اقدام به چنین کارى نمى کرد لذا او دانست که در صورت مباهله ، نصارا از بین خواهند رفت . بدین خاطر به اتباع خود چنین گفت :
(( یا معشر النصارى انى لارى وجوها لوشاء الله ان یزیل الجبل من مکانه لازاله بها فلا تباهلوا فتهلکوا... ))
یعنى : (اى گروه نصارا! من چهره هایى را مى بینم که اگر خدا بخواهد کوهى را از جایش برکند، بخاطر آنها برمى کند، مباهله نکنید و گرنه هلاک خواهید شد...)
آنها نیز مباهله نکرده و به جزیه حاضر شدند و حضرت هم از آنها پذیرفت . در این ماجرا رسول خدا - صلى الله علیه و آله - جز على ،فاطمه ، و حسنین - علیهم السلام - کسى را با خود نبرده است . و احدى از مسلمانان خلاف آن را نگفته است لذا دیگر نیازى به ذکر مآخذ و کتب نمى باشد. در این آیه شریفه ، على بن ابیطالب - علیه السلام - (نفس ) رسول خدا- صلى الله علیه و آله - شمرده شده است . و این از دلایل خلافت مى باشد.

Zugriffe: 1174