قرآن مجید، داراى ۱۱۴ سوره مى باشد که همه آنها با (بسم الله الرحمن الرحیم ) آغاز مى شود. بجز سوره توبه که سوره نهم از قرآن کریم است . و (بسم الله الرحمن الرحیم ) ندارد و اما آنچه در سوره نمل در آیه سى ام آمده است ، آن جزء نامه حضرت سلیمان - علیه السلام - است که به ملکه (سباء) نوشته است .
در اینکه چرا در سوره توبه (بسم الله الرحمن الرحیم ) نیامده است ، دو روایت وجود دارد. یکى از آن دو از امیرالمؤ منین - صلوات الله علیه - است که فرموده : علت نیامدن (بسم الله الرحمن الرحیم ) آن است که : (بسم الله الرحمن الرحیم ) براى (امان و رحمت ) است . ولى سوره برائت ، براى برداشته شدن امان با شمشیر، نزول شده است .
در مجمع البیان چنین آمده است :
(( عن على علیه السلام لم ینزل بسم الله الرحمن الرحیم على راءس سوره برائه لاءن بسم الله للاءمان و الرحمه و نزلت برائه لرفع الامان بالسیف . ))
و زمخشرى در کتاب کشاف ، آن روایت را از ابن عیینه نقل کرده است .
روایت دوم از امام صادق - علیه السلام - نقل شده که فرموده است : انفال و برائت ، یک سوره هستند (الانفال و البرائه واحد) ناگفته نماند که هر دو حدیث به لفظ (روى ) است . باقى اقوال ، احوال به طور احتمال و استحسان مى باشد. اما ظاهرا علت اصلى همان تعبد باشد که رسول خدا - صلى الله علیه و آله - آن را در اول سوره برائت ، نفرموده است .
( بسم الله الرحمن الرحیم ) به عقیده شیعه اثنى عشرى ، یک آیه مستقل و جزء هر سوره است که نمى شود یکى را به جاى دیگرى خواند. در این باره در این کتاب ، یک بحث مستقل آمده است .
و از اهل بیت عصمت و طهارت - صلوات الله علیهم - نقل شده است که آنها سوره : (والضحى ) و: (الم نشرح ) و نیز سوره (لایلاف ) و (فیل ) را یک سوره حساب کرده اند که در نماز نمى شود به یکى اکتفا کرد بلکه باید هر دو با (بسم الله الرحمن الرحیم ) خوانده شوند.

Zugriffe: 1503